Recht op GGZ

Je zou zeggen dat het hebben van recht op (psychische-) zorg ‘normaal’ is. Helaas, maar ook in een westers land zoals Nederland is dat een utopie. Zolang dit ‘recht’ door de overheid genegeerd wordt, is er geen sprake van.
Je kan hier twee stellingen bij bedenken;
Stelling 1:
Dat klopt. Maarrrrrr het is niet alleen een kwestie van bezuinigen. Wat te denken van regelgeving, administratieve last voor zorgverleners, personeel etc.
Dat de overheid teveel bezuinigd is waar. Dit gaat ten koste van goede zorg en mede daardoor vallen veel mensen tussen wal en schip of krijgen niet de zorg die ze nodig hebben. Op lange termijn betaald de maatschappij de rekening hiervoor….. Niet zozeer en/of alleen in toenemende zorgkosten, maar ook op andere gebieden zoals toenemende criminaliteit, overspannenheid van buren (bij b.v. een buurtbewoner die extreme overlast veroorzaakt!). Ook het veroorzaken van schade aan eigendommen van anderen, rijden onder invloed van…. met aanrijdingen als gevolg. Etc. etc. etc.
Ook de druk op SEH’s en huisartsen neemt enorm toe, waardoor zij niet aan de eigenlijke taak toekomen!
Bezuinigingen zijn noodzakelijk, maar hoe en waar snapt de overheid niet. Misschien maar eens beginnen met een ander verdienmodel, waarbij de zorgorganisaties niet uit zijn op winst voor de aandeelhouders maar deze ‘winst’ terug laten vloeien naar de psychische zorg!
Een voorbeeld: Een zorgorganisatie die in 2024 voor miljoenen pure winst heeft gemaakt had dit allang kunnen gebruiken voor betere woonomstandigheden van b.v. een vestiging voor Begeleid Wonen.
Ook qua regelgeving valt er nog wel wat te verbeteren. Ook hier een voorbeeld van een echte praktijk situatie. Een verwarde man wordt met een crisismaatregel opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis. Na enkele dagen stelt de arts en de psychiater vast dat cliënt een ernstige psychiatrische aandoening heeft met meerdere diagnoses en opgenomen moet worden. Echter, hiervoor is via de rechter een zorgmachtiging nodig. Tot die tijd mag men deze client niet op een gesloten afdeling plaatsen, tenzij de client dit vrijwillig doet. Deze client zou dit wel willen, maar er is geen plaats. Client wordt nu terugverwezen naar de huisarts. Gezien de complexiteit kan de huisarts niets anders doen dan de client ‘volgen’. Ook voor de POG-GGZ is de complexiteit te zwaar. Deze client staat nu letterlijk op straat en is een risico voor zichzelf en de samenleving. Hiervan kennen we allemaal wel voorbeelden, zelfs met dodelijke afloop.
Met betere regelgeving zou dit niet hoeven, alsook meer woonruimte bouwen voor cliënten in deze situatie.
Stelling 2:
Klopt ook. Er is een significante toename van (verwarde) mensen die psychische problemen hebben. En ja, vroegen waren dat er veeeeel minder. Maar we vergeten dat de psychische druk van de maatschappij ook enorm is toegenomen. Opvoeding, leerprestaties, lid moeten zijn van meerdere verenigingen, verwachtingen m.b.t. carrière, partner etc. etc.. Niet zo gek dat er velen zijn die deze druk niet meer aankunnen. Een veel gehoorde opmerking is, dat de jeugd van tegenwoordig niets gewend is en watjes zijn?! Daar ligt dus al meteen weer een druk op de jeugd. De opvoeders ‘verwachten’ vaak teveel, waardoor druk vanuit het gezin, prestatiedruk op school, druk vanuit de vereniging(en) n bijbaantjes wel erg veel van de jeugd verlangt. In Nederland plegen per maand 26 jongeren suïcide. Dat is 312 jongeren per jaar! Schandalig veel.
Jaarlijks plegen in totaal 1800 mensen suïcide. 20% hiervan stond op de wachtlijst voor een GGZ instelling. En ja, de overheid kan hier veel aan doen, maar doet niets!
Daarom is er o.a. de stichting ‘Recht op GGZ’ bij monde van psychiater Manon Kleijweg en haar team op 7 april j.l. de staat aangeklaagd. Het is ronduit schandalig dat de wachttijd voor de specialistische GGZ gemiddeld 22 weken is. En soms komen mensen helemaal niet aan de beurt omdat ggz-instellingen hen telkens afwijzen.
Uiteraard ben ik qua ruimte beperkt in dit artikel en kan niet alles uitgebreid toelichten. Ook getalsmatig is mijn uitleg beperkt.
Wel wil ik nog toevoegen dat er naar mijn mening teveel aangestuurd wordt op een diagnose waarbij iemand een stoornis zou hebben. Teveel mensen krijgen een label met een stoornis uit de DSM-5TR waarbij het twijfelachtig is of er daadwerkelijk sprake is van een ‘’ stoornis’!
Denk je aan zelfdoding of ken je iemand die hier aan denkt? Bel 24/7 gratis en anoniem met 113 of chat op 113.nl of neem contact op met uw huisarts.
Uiteraard sta ikzelf ook tot uw dienst.
Met warme groet,
Adri
